Narzędzia użytkownika

Narzędzia witryny


cw._nr_4

To jest stara wersja strony!


Ćw. nr 4. Prawa gazów doskonałych. Prawo Charlesa

1. Cel ćwiczenia

  • Eksperymentalne sprawdzenie prawa Charles'a

2. Zagadnienia

  • Pojęcie gazu doskonałego
  • Prawo (równanie) Clapeyrona oraz historycznie poprzedzające je:
    • Prawo Boyle’a-Mariotte’a
    • Prawo Charles'a
    • Prawo Gay-Lussaca
    • Prawo (hipoteza) Avogadra
  • Temperatura bezwzględna

3. Wprowadzenie

3.1 Gaz doskonały

Gazem doskonałym nazywa się gaz, który nie podlega przy zmianie temperatury i ciśnienia takim przemianom jak skraplanie ani nie podlega reakcjom chemicznym. Gaz doskonały zasadniczo nie istnieje, ale w praktyce wszystkie gazy, które są dostatecznie rozrzedzone (gęstość ich jest przynajmniej kilkaset razy mniejsza niż cieczy) a temperatura jest wyższa niż temperatura skraplania przy danym ciśnieniu, możemy traktować jako gazy doskonałe. Oznacza to też, że podlegają one prawom opisanym niżej.

W połowie XVII w. odkryto, że dla danej ilości dowolnego gazu w danej temperaturze iloczyn ciśnienia $p$ i objętości $V$ jest stały lub też inaczej ciśnienie gazu jest odwrotnie proporcjonalne do objętości:

$$ pV = \text{const}\ , \tag{4.1}$$

$$ p = \text{const}\frac{1}{V}\, \ , \tag{4.2}$$

gdzie $\text{const}\ \mathrm{\left[ \frac{Pa}{m^3} \right]} $ jest stałą zależną od ilości gazu. Dla gazów rzeczywistych ze względu na oddziaływania międzycząsteczkowe oraz niezerową objętość własną cząsteczek gazu obserwuje się pewne odstępstwa przy dużym ciśnieniu i w niższej temperaturze.

Prawo to zostało ogłoszone w 1662 r. przez brytyjskiego naukowca Roberta Boyle’a oraz niezależnie, w 1676 r. przez Francuza Edme'a Mariotte’a.

Na przełomie XIII i XIX w., a więc znacznie później, dzięki pracom zapoczątkowanym przez francuskiego fizyka Jacques’a Charles’a i kontynuowanym przez także francuskiego uczonego Josepha Gay-Lussaca jeszcze dwa inne prawa:

  • Prawo Charlesa mówiące, że objętość gazu (jeśli tylko utrzymamy stałe ciśnienie) jest liniową funkcją temperatury: $$V = \text{const}\ T + V_0\quad \mathrm{\left[ m^3 = \frac{m^3}{°C} + m^3\right]} \ , \tag{4.3}$$ gdzie $V_0$ jest objętością w temperaturze 0°C.
  • Prawo Gay-Lusacca mówiące, że ciśnienie jest liniową funkcją temperatury (jeśli tylko utrzymamy stałą objętość): $$p = \text{const}\ T + p_0\quad \mathrm{\left[Pa = \frac{Pa}{°C}°C + Pa\right]}\ , \tag{4.4}$$ gdzie $p_0$ jest jest ciśneniem w temperaturze 0°C.

Okazało się też, co było niezwykłe, że:

  • Ekstrapolowana linia na wykresie zależności objętości gazu od jego temperatury $V(T)$ wynikająca z prawa Charles'a zmierza zawsze do temperatury –273,15°C, w której to gaz powinien wykazywać zerową objętość.
  • Ekstrapolowana linia na wykresie $p(T)$ wynikająca z prawa Gay-Lussaca zmierza do temperatury –273,15°C, w której gaz powinien wykazywać zerowe ciśnienie.

Dochodzimy tu do ciekawego wniosku, że istnieje najniższa możliwa temperatura, bo nie rozumiemy, co miałoby oznaczać ujemne ciśnienie i ujemna objętość w temperaturze poniżej –273,15°C. Jeżeli uznamy tę temperaturę za zerową, to możemy zdefiniować nową skalę temperatury, skalę bezwzględną lub też skalę Kelvina. Temperaturę w skali bezwzględnej mierzymy w kelwinach $\mathrm{[K]}$ (nie w stopniach kelwina – to błąd językowy). Przyrost temperatury w kelwinach jest taki sam jak w stopniach skali Celsiusza.

Do trzech praw omówionych wyżej należy jeszcze dołączyć prawo Avogadra (Amade Avogadro, włoski fizyk), mówiące o tym, że w tych samych warunkach tj. w tej samej temperaturze i ciśnieniu i równej objętości znajduje się taka sama liczba cząstek, czyli ta sama liczba moli gazu – jeden mol to 6,022·1023. W pierwszej połowie XIX w. istnienie cząsteczek gazu nie było jeszcze pewne, więc prawo Avogadra nosi też miano hipotezy Avogadra.

3.2 Prawo gazów doskonałych – równanie Clapeyrona

Przy użyciu bezwzględnej skali temperatury wszystkie prawa gazowe:

  • prawo Boyle'a-Mariotte'a,
  • prawo Charles'a,
  • prawo Gay-Lussac'a,
  • prawo Avogadra

można zebrać pod prostą postacią prawa gazów doskonałych lub inaczej równania Clapeyrona, sformułowane w 1834 roku przez Benoît Clapeyrona:

$$ \frac{p_1 V_1}{T_1} = \frac{p_2 V_2}{T_2} = nR\ . \tag{4.5}$$

Prawo gazów doskonałych mówi, że dla danej ilości moli gazu $n$ wyrażenie $\displaystyle\frac{p V}{T}$ ma stałą wartość, czyli jeśli zmienimy temperaturę gazu, to ciśnienie lub objętość muszą się zmienić tak, by to wyrażenie nie zmieniło swojej wartości. Podobnie jest oczywiście gdy zmienimy któryś z pozostałych parametrów. Występująca w równaniu stała $R$ nazywana jest stałą gazową i ma wartość 8,314 J/(mol K) i równa jest pracy, jaką wykonuje jeden mol gazu w przemianie izobarycznej podgrzany o 1 K.

4. Opis eksperymentu

W ćwiczeniu sprawdzimy, w jakim stopniu w warunkach dokładności pomiarów w studenckiej pracowni spełnione jest prawo Charlesa.

Sprawdzenie będzie polegało na pomiarze ciśnienia powietrza zamkniętego w zbiorniku. Pomiar zmian ciśnienia względem początkowej wartości równej ciśnieniu atmosferycznemu $p_A$, dokonywany będzie za pomocą manometru wodnego (u-rurki) połączonego ze zbiornikiem. Gaz będzie podgrzewany, co spowoduje wzrost ciśnienia: $$ p = p_A + \varrho g \left( h_2 - h_1\right)\ , \tag{4.6}$$

gdzie $\left( h_2 - h_1\right)$ jest różnicą wysokości słupa wody w ramionach manometru, $\varrho$ jest gęstością wody, a $g$ przyspieszeniem ziemskim. Zdjęcie układu pomiarowego przedstawia rys. 4.1.


Rys. 4.1. Układ pomiarowy do sprawdzania prawa Charles'a.

Zbiornik z gazem znajduje się wewnątrz drugiego zbiornika otoczonego matą grzejną. Wewnątrz znajduje się sonda termometru. Gaz (około 1 g) ma na tyle małą pojemność cieplną, że zakładamy jego równowagę termiczną ze ściankami zbiornika. Zbiornik jest połączony rurką z manometrem, a objętość powietrza zamkniętego w rurce jest na tyle mała, że nie uwzględniamy jej w rozważaniach.  

Zadania do wykonania:

  1. Zapoznać się ze stanowiskiem. Rurkę manometru odłączyć od zbiornika w celu wyrównania ciśnienia z ciśnieniem atmosferycznym.
  2. Sprawdzić i zapisać wartość ciśnienia atmosferycznego $p_A$ w czasie wykonywania ćwiczenia (tab. 4.1).
  3. Sprawdzić i zapisać wartość gęstości wody $\rho$ w temperaturze wykonywania ćwiczenia.
  4. Określić dokładność $\delta h$ pomiaru poziomów w manometrze.
  5. Podłączyć wężyk manometru do zbiornika i włączyć ogrzewanie zbiornika na poziom mocy „9”.
  6. W zakresie do 40°C przeprowadzić pomiary poziomów wody w ramionach manometru, wpisując dane do tabeli.

Opracowanie wyników

  1. Obliczyć ciśnienie gazu w zbiorniku korzystając ze wzoru (4.6), wypełniając stosowną kolumnę tabeli 4.1.
  2. Obliczyć aparaturowy błąd $\delta p$ każdego pomiaru korzystając ze wzoru: $$ \delta p = p \frac{\delta h}{h_2-h_1}\ . \tag{4.7}$$ Nie uwzględniamy tu niepewności pozostałych wielkości, traktując je jako nieporównywalnie mniejsze.
  3. Wykonać wykres zależności $p(T)$ nanosząc punkty pomiarowe z polem niepewności.
  4. Wykonać regresję liniową zależności (4.4) $y = ax + b$.
  5. Korzystając z obliczonych parametrów prostej obliczyć temperaturę, dla jakiej ciśnienie powinno wynosić 0.
  6. Porównać otrzymaną wartość z wartością uznawaną za prawdziwą.
Tabela 4.1. Dane z pomiarów
(prawo Charlesa)
$ p_A = \text{____}\ \mathrm{hPa} = \text{____}\ \mathrm{Pa} $
$ \varrho = \text{___}\ \mathrm{kg/m^3} $
$ g = \text{9.8126}\ \mathrm{m/s^2} $
$ \delta h = \text{___}\ \mathrm{m} $
$x$ $y$
$h_1$ $h_2$ $T$ $p$ $\delta p$
Lp. $\mathrm{[m]}$ $\mathrm{[m]}$ $\text{[°C]}$ $\mathrm{[Pa]}$ $\mathrm{[Pa]}$
1
2
3
4
5
6
7
8
9
…

5. Zawartość sprawozdania

Sprawozdanie powinno zawierać następujące punkty:

  • Tabelkę identyfikacyjną studenta (lub zespołu) w formie podobnej do proponowanej.
  • 1. Opis ćwiczenia. Należy krótko i zwięźle opisać ćwiczenie ze schematycznym rysunkiem układu pomiarowego. Nie powinno to zająć więcej niż pół strony A4.
  • 2. Opis wielkości mierzonych bezpośrednio i ich niepewności (należy wskazać, jakie wielkości były mierzone bezpośrednio oraz jaka była dokładność (aparaturowa) tych pomiarów).
  • 3. Tabela wyników. Należy umieścić tabele podobne do tab. 3.1 i 3.2.
  • 4. Regresja liniowa. Należy zamieścić informację o tym, jak przeprowadzono regresję. Można ją przeprowadzić wg „tradycyjnej” metody lub przy użyciu innych narzędzi (kalkulator naukowy, arkusz kalkulacyjny, inny program obliczeniowy).
  • 5. Wyniki końcowy.
  • 6. Konkluzje, uwagi, wnioski. Można jednak zawrzeć tu dowolne uwagi dotyczące ćwiczenia. Pozostawiamy to kreatywności studentów.

T. Suszko (2025)

cw._nr_4.1743684866.txt.gz · ostatnio zmienione: przez karolina