Narzędzia użytkownika

Narzędzia witryny


cw._81_zasieg_gamma

Różnice

Różnice między wybraną wersją a wersją aktualną.

Odnośnik do tego porównania

Poprzednia rewizja po obu stronachPoprzednia wersja
Nowa wersja
Poprzednia wersja
cw._81_zasieg_gamma [2026-05-25 16:37] – [1.3 Promieniowanie gamma] ts-admin-labcw._81_zasieg_gamma [2026-11-13 09:40] (aktualna) – ts-admin-lab
Linia 1: Linia 1:
-====== Ćw. nr 81. Badanie przenikliwości promieniowania gamma ======+====== Ćw. nr 54. Badanie przenikliwości promieniowania gamma ======
  
 ===== Cel ćwiczenia ===== ===== Cel ćwiczenia =====
  
-Zapoznanie się z efektami oddziaływania promieniowania gamma z materią, oraz wyznaczenie podstawowych wielkości charakteryzujących zdolność materiału do osłabienia wiązki promieniowania.+Zapoznanie się z efektami oddziaływania promieniowania gamma z materią oraz wyznaczenie podstawowych wielkości charakteryzujących zdolność materiału do osłabienia wiązki promieniowania.
  
 ===== Zagadnienia teoretyczne ===== ===== Zagadnienia teoretyczne =====
Linia 19: Linia 19:
 Protony to złożone struktury (z dwóch kwarków górnych i jednego dolnego), których ładunek wynosi +1.602×10<sup>-19</sup> C. Neutrony to cząstki analogiczne do protonów jednak posiadające ładunek równy 0 (budują je dwa kwarki dolne i jeden górny).  Protony to złożone struktury (z dwóch kwarków górnych i jednego dolnego), których ładunek wynosi +1.602×10<sup>-19</sup> C. Neutrony to cząstki analogiczne do protonów jednak posiadające ładunek równy 0 (budują je dwa kwarki dolne i jeden górny). 
  
-Energia zarówno nukleonów jak i elektronów jest **skwantowana**. Oznacza to, iż energia owych cząstek nie może przybierać dowolnych wartości a jedynie ściśle określone. Najprościej jest to przedstawić na przykładzie powłok elektronowych. Elektronowi znajdującemu się na danej powłoce przypisana jest ściśle określona energia. Aby oderwać elektron od atomu bądź przenieść na wyższą powłokę wymagane jest dostarczenie mu odpowiedniej porcji energii. Jednocześnie elektron przeskakując z wyższej powłoki na niższą będzie emitować energię w postaci kwantów (porcji) promieniowania elektromagnetycznego, a ich energia będzie odpowiadała różnicy energii poszczególnych powłok. Elektron zawsze dąży do zajmowania powłoki o najniższej możliwej energii. Jeśli elektron znajduje się na powłoce wyższej podczas gdy dostępne są dla niego niższe powłoki mówimy, iż atom jest w **stanie wzbudzonym**. Z kolei o atomie, którego liczba elektronów  nie jest równa liczbie protonów mówi, że jest **zjonizowany**.+Energia zarówno nukleonów jak i elektronów jest **skwantowana**. Oznacza to, iż energia owych cząstek nie może przybierać dowolnych wartości a jedynie ściśle określone. Najprościej jest to przedstawić na przykładzie powłok elektronowych. Elektronowi znajdującemu się na danej powłoce przypisana jest ściśle określona energia. Aby oderwać elektron od atomu bądź przenieść na wyższą powłokę wymagane jest dostarczenie mu odpowiedniej porcji energii. Jednocześnie elektron przeskakując z wyższej powłoki na niższą będzie emitować energię w postaci kwantów (porcji) promieniowania elektromagnetycznego, a ich energia będzie odpowiadała różnicy energii poszczególnych powłok. Elektron zawsze dąży do zajmowania powłoki o najniższej możliwej energii. Jeśli elektron znajduje się na powłoce wyższej podczas gdy dostępne są dla niego niższe powłoki mówimy, iż atom jest w **stanie wzbudzonym**. Z kolei o atomie, którego liczba elektronów  nie jest równa liczbie protonów mówi się, że jest **zjonizowany**.
  
 Podobnie wygląda sytuacja z jądrem atomowym. Energia nukleonów również jest skwantowana, a posiadanie przez nukleon energii wyższej od najmniejszej możliwej prowadzi do stanu wzbudzenia jądra atomowego. Podobnie wygląda sytuacja z jądrem atomowym. Energia nukleonów również jest skwantowana, a posiadanie przez nukleon energii wyższej od najmniejszej możliwej prowadzi do stanu wzbudzenia jądra atomowego.
Linia 25: Linia 25:
 ==== - Promieniowanie jonizujące ==== ==== - Promieniowanie jonizujące ====
  
-**Promieniowanie jonizujące** to rodzaj przenikliwego promieniowania korpuskularnego (cząsteczkowego), bądź falowego, które przechodząc przez dany ośrodek w skutek wzbudzania i jonizacji atomów ośrodka przekazuje mu swoją energię. Promieniowanie jonizujące może powstać w wyniku spontanicznych przemian jądrowych (rozpadów promieniotwórczych).+**Promieniowanie jonizujące** to rodzaj przenikliwego promieniowania korpuskularnego, bądź falowego, które przechodząc przez dany ośrodek w skutek wzbudzania i jonizacji atomów ośrodka przekazuje mu swoją energię. Promieniowanie jonizujące może powstać w wyniku spontanicznych przemian jądrowych (rozpadów promieniotwórczych).
  
 **Spontaniczne przemiany jądrowe** to rozpady promieniotwórcze takie jak rozpad α, β, γ czy spontaniczne rozszczepienie jądra atomowego. Rozpady promieniotwórcze polegają na rozpadzie jądra atomowego z równoczesną emisją cząstki lub kwantu promieniowania elektromagnetycznego.  **Spontaniczne przemiany jądrowe** to rozpady promieniotwórcze takie jak rozpad α, β, γ czy spontaniczne rozszczepienie jądra atomowego. Rozpady promieniotwórcze polegają na rozpadzie jądra atomowego z równoczesną emisją cząstki lub kwantu promieniowania elektromagnetycznego. 
Linia 39: Linia 39:
  
  
-Rozpad  jest analogiczny do rozpadu  z tą jednak różnicą, iż tym razem to proton ulega przemianie w neutron. Poniżej przedstawiono ogólny zapis rozpadu.+Rozpad β<sup>+</sup> jest analogiczny do rozpadu β<sup>-</sup> z tą jednak różnicą, iż tym razem to proton ulega przemianie w neutron. Poniżej przedstawiono ogólny zapis rozpadu.
  
 $$ \ce{^A_ZX -> ^{A}_{Z-1}Y + \beta^+ + \nu }$$ $$ \ce{^A_ZX -> ^{A}_{Z-1}Y + \beta^+ + \nu }$$
Linia 51: Linia 51:
 Wymuszone przemiany jądrowe to reakcje jądrowe. W reakcję jądrową wchodzi  cząstkę/kwant padający, oraz jądro bombardowanego materiału zwane jądrem „tarczy”. Ogólny zapis reakcji jądrowych prezentuje się w sposób następujący: Wymuszone przemiany jądrowe to reakcje jądrowe. W reakcję jądrową wchodzi  cząstkę/kwant padający, oraz jądro bombardowanego materiału zwane jądrem „tarczy”. Ogólny zapis reakcji jądrowych prezentuje się w sposób następujący:
  
-$$ \ce{A + x -> B + y} + \Delta E $$+$$ \ce{A + x -> B + y} \pm \Delta E $$
  
 gdzie: gdzie:
Linia 62: Linia 62:
 ==== - Promieniowanie gamma ==== ==== - Promieniowanie gamma ====
  
-Skutkiem wielu przemian jądrowych jest wzbudzenie jądra atomowego biorącego w nich udział. Jądro atomowe może oddać nadmiar energii poprzez emisję promieniowania γ, konwersję wewnętrzną (czyli przekazanie energii wzbudzenia jednemu z elektronów wzbudzonego atomu, który następnie zostanie z niego wyrzucony), bądź jeśli energia wzbudzenia jest odpowiednio duża (minimum 1,02 MeV) utworzenie **pary pozyton-negaton**.+Skutkiem wielu przemian jądrowych jest wzbudzenie jądra atomowego biorącego w nich udział. Jądro atomowe może oddać nadmiar energii poprzez emisję promieniowania γ, konwersję wewnętrzną (czyli przekazanie energii wzbudzenia jednemu z elektronów wzbudzonego atomu, który następnie zostanie z niego wyrzucony), bądź jeśli energia kwantu wzbudzenia jest odpowiednio duża (minimum 1,02 MeV) utworzenie **pary pozyton-negaton**.
  
-Promieniowanie γ jest wysokoenergetyczną falą promieniowania elektromagnetycznego charakteryzującą się dyskretnym widmem energetycznym ale w praktyce ma też składową ciągłą, będącą wynikiem intrakcji tego promieniowania z materią zanim zostanie zarejestrowane. Promieniowanie γ zachowuje się podobnie jak promieniowanie rentgenowskie, od którego różni się głównie miejscem powstania.+Promieniowanie γ jest wysokoenergetyczną falą promieniowania elektromagnetycznego charakteryzującą się dyskretnym widmem energetycznym ale w praktyce ma też składową ciągłą, będącą wynikiem interakcji tego promieniowania z materią, zanim zostanie zarejestrowane. Promieniowanie γ zachowuje się podobnie jak promieniowanie rentgenowskie, od którego różni się głównie miejscem powstania.
  
 === - Oddziaływanie promieniowania gamma z materią === === - Oddziaływanie promieniowania gamma z materią ===
  
-Im większy jest ładunek, masa oraz im mniejsza prędkość danej cząstki, tym większa jest jej zdolność do jonizacji i wzbudzania atomów ośrodka, w którym się porusza (a więc tym większą traci energię). +/** Im większy jest ładunek, masa oraz im mniejsza prędkość danej cząstki, tym większa jest jej zdolność do jonizacji i wzbudzania atomów ośrodka, w którym się porusza (a więc tym większą traci energię). 
-Z powyższej zależności wynika, iż promieniowanie γ  będące falą, a więc nieposiadające masy i ładunku, oraz rozchodzące się ze znaczą prędkością, charakteryzować się będzie ogromną przenikliwością, co obserwuje się w praktyce.+Z powyższej zależności wynika, iż Promieniowanie γ  będące falą nieposiadające masy i ładunku, oraz rozchodzące się ze znaczą prędkością, charakteryzować się będzie ogromną przenikliwością, co obserwuje się w praktyce.*/
  
-Promieniowanie gamma oddziałuje z materią na trzy główne sposoby, poprzez: efekt fotoelektryczny, rozproszenie Comptona, oraz tworzenie par  pozyton-negaton. Efekt fotoelektryczny polega na przekazaniu energii promieniowania jednemu z elektronów znajdujących się na powłokach elektronowych danego atomu. Po przyjęciu energii elektron zostaje wyrwany z powłoki, a jego energia jest równa energii promieniowania pomniejszonej o energię jonizacji.+Promieniowanie γ będące falą (bez masy i ładunku) charakteryzuje się ogromną przenikliwością i oddziałuje z materią na trzy główne sposoby: poprzez efekt fotoelektryczny, rozproszenie Comptona, oraz tworzenie par  pozyton-negaton. Efekt fotoelektryczny polega na przekazaniu energii promieniowania jednemu z elektronów znajdujących się na powłokach elektronowych danego atomu. Po przyjęciu energii elektron zostaje wyrwany z powłoki, a jego energia jest równa energii promieniowania pomniejszonej o energię jonizacji.
  
-Efekt Comptona jest podobny do efektu fotoelektrycznego z tą różnicą, iż kwant promieniowania γ przekazuje elektronowi jedynie część swojej energii, zostając jednocześnie odbitym od elektronu. Tworzenie par pozyton-negaton zachodzi przy energii padającego kwantu nie mniejszej niż 1,02 MeV i polega na przemianie kwantu w polu jądra atomowego na dwa elektrony o przeciwnych znakach: negaton(-) i pozyton(+). Charakterystyczna energia 1,02 MeV wynika z równoważności energii i masy $E = mc^2$ i jest wtedy równa energii potrzebnej do utworzenia tych  dwóch cząstek. +Efekt Comptona jest podobny do efektu fotoelektrycznego z tą różnicą, iż kwant promieniowania γ przekazuje elektronowi jedynie część swojej energii, zostając jednocześnie odbitym od elektronu pod pewnym kątem. W wyniku tego oddziaływania zmniejsza się energia kwantu.
  
-W zależności od energii kwantu promieniowania γ obserwuje się dominację poszczególnych zjawisk. Dla małych (relatywnie małych) energii dominujący jest efekt fotoelektryczny. Dla energii ze średniego zakresu obserwuje się głównie efekt Comptona, a powyżej wspomnianej granicznej energii dominuje tworzenie par elektron-pozyton.+Tworzenie par pozyton-negaton zachodzi przy energii padającego kwantu nie mniejszej niż 1,02 MeV i polega na przemianie kwantu w polu jądra atomowego na dwa elektrony o przeciwnych znakach: negaton(-) i pozyton(+). Charakterystyczna energia 1,02 MeV wynika z równoważności energii i masy $E = mc^2$ i jest wtedy równa energii potrzebnej do utworzenia tych  dwóch cząstek. 
  
 +W zależności od energii kwantu promieniowania γ obserwuje się dominację poszczególnych zjawisk. Dla relatywnie małych energii dominujący jest efekt fotoelektryczny. Dla energii ze średniego zakresu obserwuje się głównie efekt Comptona, a powyżej wspomnianej granicznej energii dominuje tworzenie par elektron-pozyton.
  
-{{:cw81_gamma_1.png?300|}}\\ + 
-**Rys. 1. **Oddziaływanie promieniowania gamma z materią: a) – efekt fotoelektryczny, b) – efekt Comptona, c) – tworzenie par pozyton-negaton, d) – obszary dominacji poszczególnych zjawisk .+{{:cw81_gamma_1.png?|}}\\ 
 +**Rys. 1.** Oddziaływanie promieniowania gamma z materią: a) – efekt fotoelektryczny, b) – efekt Comptona, c) – tworzenie par pozyton-negaton, d) – obszary dominacji poszczególnych zjawisk .
  
 === - Absorpcja promieniowania gamma === === - Absorpcja promieniowania gamma ===
  
-Osłabienie wiązki promieniowania γ zależy od grubości ośrodka, oraz jego rodzaju. Grubość ośrodka ma wpływ na drogę jaką musi pokonać promieniowanie od wejścia do wyjścia z ośrodka. Im ta droga jest większa, tym większa część promieniowania ulegnie absorpcji bądź rozproszeniu.+Osłabienie wiązki promieniowania γ zależy od grubości ośrodka oraz jego rodzaju. Grubość ośrodka ma wpływ na drogę jaką musi pokonać promieniowanie od wejścia do wyjścia z ośrodka. Im ta droga jest większa, tym większa część promieniowania ulegnie absorpcji bądź rozproszeniu. 
 + 
 +Rodzaj ośrodka ma bezpośredni wpływ na stopień osłabiania wiązki promieniowania, które się w nim przemieszcza. Parametrami opisującymi ośrodek będzie w tym przypadku jego gęstość i liczba atomowa, które przekładają się na gęstość elektronową ośrodka (a więc to jak wiele jest elektronów znajduje się w danej objętości). Ponieważ promieniowanie γ oddziałuje głównie z elektronami, to ich ilość napotkana przez wiązkę ma bezpośredni wpływ na jej osłabianie.  
  
-Rodzaj ośrodka ma bezpośredni wpływ na trudność z jaką promieniowanie się w nim przemieszcza. Parametrami opisującymi ośrodek będzie w tym przypadku jego gęstość i liczba atomowa, które przekładają się na gęstość elektronową ośrodka (a więc to jak wiele jest elektronów znajduje się w danej przestrzeni). Ponieważ promieniowanie γ oddziałuje głównie z elektronami ich ilość ma bezpośredni wpływ na jego zachowanie.   +Warto tutaj zaznaczyć, iż teoretyczny zasięg promieniowania γ jest nieskończony (zmienia się jedynie natężenie wiązki). Z tego powodu nie można mówić o całkowitym zasięgu, a raczej stosuje się pojęcie **krotności osłabienia**, czyli o parametrze liczbowym określającym, ilokrotnie zmniejszy się natężenie wiązki promieniowania po przejściu przez przez przesłonę z danego materiału.
-Warto tutaj zaznaczyć, iż teoretyczny zasięg promieniowania γ jest nieskończony (zmienia się jedynie natężenie wiązki). Z tego powodu nie można mówić o całkowitym zasięgu, a raczej stosuje się pojęcie **krotności osłabienia**, czyli o liczbie mówiącej ilokrotnie zmniejszy się natężenie wiązki promieniowania po przejściu przez przez przesłonę z danego materiału.+
  
 $$ k = \frac{I}{I_0} $$ $$ k = \frac{I}{I_0} $$
Linia 97: Linia 100:
 Natężenia promieniowania po przejściu przez dany materiał maleje wykładniczo, zgodnie z równaniem: Natężenia promieniowania po przejściu przez dany materiał maleje wykładniczo, zgodnie z równaniem:
  
-$$ I = I_0 \exp{(-\mu x)}\ \ \text{lub}\ \ k = \exp{(-\mu x)}$$+$$ I = I_0 \exp{(-\mu x)}\ \ \text{lub}\ \ \frac{I}{I_0} = k = \exp{(-\mu x)}$$
  
 gdzie: gdzie:
-  * $\mu$ – liniowy współczynnika osłabienia,  
   * $x$ – grubość ośrodka.   * $x$ – grubość ośrodka.
 +  * $\mu$ – liniowy współczynnika osłabienia wyrażany w jednostkach odwrotnych do $x$ np. cm<sup>-1</sup>
  
-Liniowy współczynnik osłabienia zależny jest od energii promieniowania oraz rodzaju absorbentu, z tego też względu jego wartością stabelaryzowaną wyrażaną i wyrażaną w jednostkach odwrotnych do $x$ np. cm<sup>-1</sup>+Liniowy współczynnik osłabienia zależny jest od energii promieniowania oraz rodzaju absorbenta, z tego też względu jego wartości są stabelaryzowane. 
  
 === - Wyznaczenie liniowego współczynnika osłabienia === === - Wyznaczenie liniowego współczynnika osłabienia ===
  
-Zależność opisana równaniem na zmianę natężenia promieniowania po przejściu przez dany materiał ma charakter wykładniczy (rys. 2 a). Jeśli zlogarytmujemy owe równanie otrzymamy:+Zależność opisująca zmianę natężenia promieniowania po przejściu przez dany materiał ma charakter wykładniczy (rys. 2 a). Jeśli zlogarytmujemy owe równanie otrzymamy:
  
 $$ \ln I  = \ln I_0 - \mu x $$ $$ \ln I  = \ln I_0 - \mu x $$
  
-Jeśli użyjemy $\ln I$ i $\ln I_0$ jako nowych zmiennych to owa zależność ma charakter liniowy (rys. 2 b), przy czym współczynnik $\mu$ jest w tym wypadku współczynnikiem kierunkowym prostej. Aby więc wyznaczyć eksperymentalnie współczynnik osłabienia należy zmierzyć  zmianę natężenia promieniowania γ po przejściu przez warstwę absorbentu o różnej grubości, a następnie po zlogarytmowaniu zmierzonej wartości natężenie promieniowania wykreślić prostą regresji i obliczyć jej współczynnik kierunkowy.+Użycie $\ln I$ i $\ln I_0$ jako nowych zmiennych tworzy zależność o charakterze liniowym (rys. 2 b). Współczynnik $\mu$ jest w tym wypadku współczynnikiem kierunkowym prostej. Aby więc wyznaczyć eksperymentalnie współczynnik osłabienia należy zmierzyć  zmianę natężenia promieniowania γ po przejściu przez warstwę absorbentu o różnej grubości, a następnie po zlogarytmowaniu zmierzonej wartości natężenie promieniowania wykreślić prostą regresji i obliczyć jej współczynnik kierunkowy.
  
-{{:cw81_gamma_2.png?|}}\\ +{{:cw81_gamma_2.png?700|}}\\ 
-**Rys. 2. ** Wykresy: a) – zależność spadku cpm od grubości warstwy absorbentu, b) – wykres zależności logarytmu z wartości cpm od grubości warstwy absorbentu.+**Rys. 2.** Wykresy: a) – zależność spadku cpm od grubości warstwy absorbentu, b) – wykres zależności logarytmu z wartości cpm od grubości warstwy absorbentu.
  
 ===== - Opis eksperymentu ===== ===== - Opis eksperymentu =====
Linia 124: Linia 127:
  
 {{:cw81_gamma_3.png?|}}\\ {{:cw81_gamma_3.png?|}}\\
-**Rys. 3. **Widok ogólny stanowiska pomiarowego: 1 – stolik pomiarowy, 2 – licznik impulsów, 3 – kosza na źródło promieniowania, 4 – źródło, 5 – przesłona do odcięcia promieniowania β, 6 – przesłony ołowiane.+**Rys. 3.** Widok ogólny stanowiska pomiarowego: 1 – stolik pomiarowy, 2 – licznik impulsów, 3 – pojemnik na źródło promieniowania, 4 – źródło, 5 – przesłona do odcięcia promieniowania β, 6 – przesłony ołowiane.
  
 Na rysunku 4 przedstawiono poszczególne etapy montażu źródła promieniowania na stoliku pomiarowym. Na rysunku 4 przedstawiono poszczególne etapy montażu źródła promieniowania na stoliku pomiarowym.
  
 {{:cw81_gamma_4.png?|}}\\ {{:cw81_gamma_4.png?|}}\\
-**Rys. 4. **Montaż źródła promieniowania: a) stolik pomiarowy bez źródła,  b) stolik z zamocowanym pojemnikiem na źródło, c) źródło po umieszczeniu w pojemniku, d) źródło po przykryciu przesłoną przed promieniowaniem β.+**Rys. 4.** Montaż źródła promieniowania: a) stolik pomiarowy bez źródła,  b) stolik z zamocowanym pojemnikiem na źródło, c) źródło po umieszczeniu w pojemniku, d) źródło po przykryciu przesłoną przed promieniowaniem β.
  
 Rysunek 5 przedstawia licznik impulsów wraz z oznaczeniem poszczególnych przycisków.  Rysunek 5 przedstawia licznik impulsów wraz z oznaczeniem poszczególnych przycisków. 
  
 {{:cw81_gamma_5.png?|}}\\ {{:cw81_gamma_5.png?|}}\\
-**Rys. 5. **Licznik impulsów: 7 – przycisz włącz/wyłącz, 8 – przycisk do uruchamiania/zatrzymywania pomiaru, 9 – przycisk do podwyższania danej wartości lub przełączania się pomiędzy ustawieniami, 10 – przycisk do obniżania danej wartości lub przełączania się pomiędzy ustawieniami, 11 – przycisk do zaakceptowania danego ustawienia. +**Rys. 5. **Licznik impulsów: 7 – przycisk włącz/wyłącz, 8 – przycisk do uruchamiania/zatrzymywania pomiaru, 9 – przycisk do podwyższania danej wartości lub przełączania się pomiędzy ustawieniami, 10 – przycisk do obniżania danej wartości lub przełączania się pomiędzy ustawieniami, 11 – przycisk do zaakceptowania danego ustawienia. 
  
 ==== - Przebieg doświadczenia ==== ==== - Przebieg doświadczenia ====
Linia 157: Linia 160:
   - Określić wartość liniowego współczynnika osłabienia (kierunkowa prostej regresji), oraz obliczyć korzystając z wyznaczonego współczynnika wartość cpm oraz krotność osłabienia dla hipotetycznej warstwy ołowiu o grubości 5 cm.   - Określić wartość liniowego współczynnika osłabienia (kierunkowa prostej regresji), oraz obliczyć korzystając z wyznaczonego współczynnika wartość cpm oraz krotność osłabienia dla hipotetycznej warstwy ołowiu o grubości 5 cm.
  
-==== - Wzór tabeli pomiarowej ====+==== - Wzory tabel  ====
  
  
Linia 164: Linia 167:
 ^  Lp.  ^  $x_i$   ^  $x=\sum_i xi$  ^  $I_m$  ^  ^  Lp.  ^  $x_i$   ^  $x=\sum_i xi$  ^  $I_m$  ^ 
 ^  :::  ^  [mm]    ^  [mm]           ^  [cpm]  ^ ^  :::  ^  [mm]    ^  [mm]           ^  [cpm]  ^
-|  1    |   0      |   0             |         | +|  1    |   0      |                 |         | 
-|  2    |   0      |   0             |         | +|  2    |          |                 |         | 
-|  3    |   0      |   0             |         | +|  3    |          |                 |         | 
-|  4    |   0      |   0             |         | +|  4    |          |                 |         | 
-|  5    |   0      |   0             |         | +|  5    |          |                 |         | 
-|  6    |   0      |   0             |         | +|  6    |          |                 |         | 
-|  itd  |   0      |   0             |         |+|  itd  |          |                 |         | 
 + 
 + 
 +**Tab. 2. ** Wzór tabeli ... 
  
 +^  Lp.  ^  $x$   ^  $I$    ^  $\delta I$  ^  $\ln I$  ^  $\delta(\ln I))$  ^
 +^  :::  ^  [mm]  ^  [cpm]  ^  [cpm]       ^   :::     ^   :::             ^
 +|  1    |        |         |              |           |                   |
 +|  2    |        |         |              |           |                   |
 +|  3    |        |         |              |           |                   |
 +|  4    |        |         |              |           |                   |
 +|  5    |        |         |              |           |                   |
 +|  6    |        |         |              |           |                   |
 +|  itd  |        |         |              |           |                   |
  
 ==== - Wymagana zawartość sprawozdania ==== ==== - Wymagana zawartość sprawozdania ====
cw._81_zasieg_gamma.1779719827.txt.gz · ostatnio zmienione: przez ts-admin-lab