cw._nr_44_siatka_dyfrakcyjna

Różnice

Różnice między wybraną wersją a wersją aktualną.

Odnośnik do tego porównania

Poprzednia rewizja po obu stronachPoprzednia wersja
cw._nr_44_siatka_dyfrakcyjna [2022-02-23 14:19] – tscw._nr_44_siatka_dyfrakcyjna [2023-04-25 08:17] (aktualna) – [3. Wprowadzenie] ts
Linia 35: Linia 35:
 Światło ma naturę dualną, falowo-korpuskulaną. Przyjmuje się, że światło to swego rodzaju strumienie osobliwych cząstek (korpuskuł), zwanych fotonami, które wykazują własności falowe. Na falową naturę światła wskazują takie zjawiska jak dyfrakcja i interferencja promieni świetlnych.  Światło ma naturę dualną, falowo-korpuskulaną. Przyjmuje się, że światło to swego rodzaju strumienie osobliwych cząstek (korpuskuł), zwanych fotonami, które wykazują własności falowe. Na falową naturę światła wskazują takie zjawiska jak dyfrakcja i interferencja promieni świetlnych. 
  
-Zjawisko dyfrakcji i interferencji światła możemy zaobserwować wykorzystując siatkę dyfrakcyjną. Najprostszą siatkę dyfrakcyjną stanowi przezroczysta płytka szklana z gęsto ponacinanymi, równoodległymi rysami. Rysy odgrywają rolę przesłon, a przestrzenie między rysami to szczeliny. Odległość między szczelinami nazywana jest stałą siatki dyfrakcyjnej $d$. Siatka dyfrakcyjna jest używana do analizy widmowej i pomiarów długości fali światła.+Zjawisko dyfrakcji i interferencji światła możemy zaobserwować, wykorzystując siatkę dyfrakcyjną. Najprostszą siatkę dyfrakcyjną stanowi przezroczysta płytka szklana z gęsto ponacinanymi, równoodległymi rysami. Rysy odgrywają rolę przesłon, a przestrzenie między rysami to szczeliny. Odległość między szczelinami nazywana jest stałą siatki dyfrakcyjnej $d$. Siatka dyfrakcyjna jest używana do analizy widmowej i pomiarów długości fali światła.
  
 Światło przechodzące przez siatkę dyfrakcyjną ugina się na szczelinach, bowiem zgodnie z zasadą Huygensa, każda szczelina staje się źródłem nowej fali i wysyła promienie we wszystkich kierunkach. Światło przechodzące przez siatkę dyfrakcyjną ugina się na szczelinach, bowiem zgodnie z zasadą Huygensa, każda szczelina staje się źródłem nowej fali i wysyła promienie we wszystkich kierunkach.
Linia 58: Linia 58:
 $\lambda$ -- długość fali światła. $\lambda$ -- długość fali światła.
  
-Równanie (44.1) wskazuje, że prążki odpowiadające różnym długościom fal będą powstawać w różnych miejscach ekranu. Mierząc kąt ugięcia $\alpha_n$ dla prążka rzędu $n$, możemy wyznaczyć długość fali, jeśli znamy stałą siatki. Promienie spotykające się w tym samym miejscu ekranu w fazach przeciwnych ulegną wzajemnemu wygaszeniu i na ekranie otrzymamy ciemny prążek. Warunkiem uzyskania minimum  dyfrakcyjnego jest, aby różnica dróg sąsiednich promieni była równa nieparzystej wielokrotności połowy długości fali:+Równanie (44.1) wskazuje, że prążki odpowiadające różnym długościom fal będą powstawać w różnych miejscach ekranu. Mierząc kąt ugięcia $\alpha_n$ dla prążka rzędu $n$, możemy wyznaczyć długość fali, jeśli znamy stałą siatki.  
 + 
 +<wrap lo> 
 +Promienie spotykające się w tym samym miejscu ekranu w fazach przeciwnych ulegną wzajemnemu wygaszeniu i na ekranie otrzymamy ciemny prążek. Warunkiem uzyskania minimum  dyfrakcyjnego jest, aby różnica dróg sąsiednich promieni była równa nieparzystej wielokrotności połowy długości fali:
  
 $$ d \sin(\alpha_n) = (2n + 1)\frac{\lambda}{2}\ .$$ $$ d \sin(\alpha_n) = (2n + 1)\frac{\lambda}{2}\ .$$
 +</wrap>
  
 Wyraźny obraz dyfrakcyjny (ostre prążki jasne i ciemne) otrzymuje się tylko wówczas, gdy stała siatki jest porównywalna z długością fali uginanego światła. W typowych siatkach dyfrakcyjnych liczba rys na 1 mm wynosi od ok. 1200 dla nadfioletu do 300 dla podczerwieni. Wyraźny obraz dyfrakcyjny (ostre prążki jasne i ciemne) otrzymuje się tylko wówczas, gdy stała siatki jest porównywalna z długością fali uginanego światła. W typowych siatkach dyfrakcyjnych liczba rys na 1 mm wynosi od ok. 1200 dla nadfioletu do 300 dla podczerwieni.
cw._nr_44_siatka_dyfrakcyjna.1645622382.txt.gz · ostatnio zmienione: przez ts