cw._nr_44_siatka_dyfrakcyjna
Różnice
Różnice między wybraną wersją a wersją aktualną.
| Nowa wersja | Poprzednia wersja | ||
| cw._nr_44_siatka_dyfrakcyjna [2021-02-17 09:33] – edycja zewnętrzna 127.0.0.1 | cw._nr_44_siatka_dyfrakcyjna [2023-04-25 08:17] (aktualna) – [3. Wprowadzenie] ts | ||
|---|---|---|---|
| Linia 35: | Linia 35: | ||
| Światło ma naturę dualną, falowo-korpuskulaną. Przyjmuje się, że światło to swego rodzaju strumienie osobliwych cząstek (korpuskuł), | Światło ma naturę dualną, falowo-korpuskulaną. Przyjmuje się, że światło to swego rodzaju strumienie osobliwych cząstek (korpuskuł), | ||
| - | Zjawisko dyfrakcji i interferencji światła możemy zaobserwować wykorzystując siatkę dyfrakcyjną. Najprostszą siatkę dyfrakcyjną stanowi przezroczysta płytka szklana z gęsto ponacinanymi, | + | Zjawisko dyfrakcji i interferencji światła możemy zaobserwować, wykorzystując siatkę dyfrakcyjną. Najprostszą siatkę dyfrakcyjną stanowi przezroczysta płytka szklana z gęsto ponacinanymi, |
| Światło przechodzące przez siatkę dyfrakcyjną ugina się na szczelinach, | Światło przechodzące przez siatkę dyfrakcyjną ugina się na szczelinach, | ||
| Zjawisko uginania się fali na otworach bądź krawędziach przesłon (o wymiarach porównywalnych z długością fali) nazywamy dyfrakcją, czyli uginaniem prostoliniowego biegu promieni. Ugięte wiązki (ewentualnie zebrane za pomocą soczewki) padające w to samo miejsce ekranu ulegają interferencji. | Zjawisko uginania się fali na otworach bądź krawędziach przesłon (o wymiarach porównywalnych z długością fali) nazywamy dyfrakcją, czyli uginaniem prostoliniowego biegu promieni. Ugięte wiązki (ewentualnie zebrane za pomocą soczewki) padające w to samo miejsce ekranu ulegają interferencji. | ||
| - | {{labfizyki:rys-44-1.png? | + | {{rys-44-1.png? |
| //Rys. 44.1.// | //Rys. 44.1.// | ||
| Linia 58: | Linia 58: | ||
| $\lambda$ -- długość fali światła. | $\lambda$ -- długość fali światła. | ||
| - | Równanie (44.1) wskazuje, że prążki odpowiadające różnym długościom fal będą powstawać w różnych miejscach ekranu. Mierząc kąt ugięcia $\alpha_n$ dla prążka rzędu $n$, możemy wyznaczyć długość fali, jeśli znamy stałą siatki. Promienie spotykające się w tym samym miejscu ekranu w fazach przeciwnych ulegną wzajemnemu wygaszeniu i na ekranie otrzymamy ciemny prążek. Warunkiem uzyskania minimum | + | Równanie (44.1) wskazuje, że prążki odpowiadające różnym długościom fal będą powstawać w różnych miejscach ekranu. Mierząc kąt ugięcia $\alpha_n$ dla prążka rzędu $n$, możemy wyznaczyć długość fali, jeśli znamy stałą siatki. |
| + | |||
| + | <wrap lo> | ||
| + | Promienie spotykające się w tym samym miejscu ekranu w fazach przeciwnych ulegną wzajemnemu wygaszeniu i na ekranie otrzymamy ciemny prążek. Warunkiem uzyskania minimum | ||
| $$ d \sin(\alpha_n) = (2n + 1)\frac{\lambda}{2}\ .$$ | $$ d \sin(\alpha_n) = (2n + 1)\frac{\lambda}{2}\ .$$ | ||
| + | </ | ||
| Wyraźny obraz dyfrakcyjny (ostre prążki jasne i ciemne) otrzymuje się tylko wówczas, gdy stała siatki jest porównywalna z długością fali uginanego światła. W typowych siatkach dyfrakcyjnych liczba rys na 1 mm wynosi od ok. 1200 dla nadfioletu do 300 dla podczerwieni. | Wyraźny obraz dyfrakcyjny (ostre prążki jasne i ciemne) otrzymuje się tylko wówczas, gdy stała siatki jest porównywalna z długością fali uginanego światła. W typowych siatkach dyfrakcyjnych liczba rys na 1 mm wynosi od ok. 1200 dla nadfioletu do 300 dla podczerwieni. | ||
| Linia 70: | Linia 74: | ||
| Schemat układu pomiarowego przedstawia rys. 44.2. Światło wysyłane przez źródło **Z** przechodzi przez szczelinę w ekranie i dociera do siatki dyfrakcyjnej, | Schemat układu pomiarowego przedstawia rys. 44.2. Światło wysyłane przez źródło **Z** przechodzi przez szczelinę w ekranie i dociera do siatki dyfrakcyjnej, | ||
| - | {{labfizyki:rys-44-2.png? | + | {{rys-44-2.png? |
| //Rys. 44.2.// | //Rys. 44.2.// | ||
cw._nr_44_siatka_dyfrakcyjna.1613550797.txt.gz · ostatnio zmienione: przez 127.0.0.1
